Bukowe Berdo – informacje ogólne

Bukowe Berdo to masyw górski, znany wszystkim miłośnikom Bieszczad. Masyw ten ma postać podłużnego pasma. To w głównej mierze skałki piaskowcowe, które na pasmach szczytowych porośnięte są połoniną. Bukowe Berdo posiada trzy kulminacje (wierzchołki): 1201, 1238 oraz 1311 m n.p.m.
Stok południowo – zachodni opada do Doliny Terebowca, zbocza północne oraz północno – wschodnie przechodzą w grzbiety o rozczłonkowanym charakterze, tworząc m.in. grzbiety Obnogi, Mucznego i Grandysowej Czuby.

Do najważniejszych szlaków turystycznych zalicza się szlak niebieski na odcinku Pszczeliny-Widełki – Bukowe Berdo – Krzemień; do niego dobija szlak żółty: Muczne – wierzchołek 1201 m.
Wzdłuż tych dwóch szlaków biegnie szlak zielony – przyrodniczy, „Bukowe Berdo”, a symbolem tej ścieżki przyrodniczej jest bieszczadzka typowa roślinka – goździk kartuzek.

Masyw Bukowego Berda to część gniazda Tarnicy i Halicza.
Jak całe Bieszczady, pod względem krajobrazowym, geologicznym i przyrodniczym stanowi olbrzymie wyzwanie dla geologów oraz turystów.
Będąc na wierzchołkach tego bieszczadzkiego masywu, ma się okazję podziwiać widoki roztaczające się na dolinę Roztoki, Obniżenie Górnego Sanu (tzw. worek bieszczadzki), Beskidy Skolskie, Wołowy Garb, Kopę Bukowską, Halicz, Kińczyk Bukowski, Rozsypaniec, Bieszczady Wschodnie, Krzemień Połoninę Caryńską i Wetlińską, Dwernik-Kamień, Magurę Stuposiańską, Widełki, Kosowiec oraz Otryt.

Pod względem geologicznym, Bukowe Berdo zbudowane jest ze skał krośnieńskich dolnych fliszu karpackiego i mają postać wspomnianych już piaskowców otryckich, naprzemianległych z fliszem drobnorytmicznym (zbudowany głównie z głównie z warstw miękkich łupków ilastych).
Bukowe Berdo to pod względem geologicznym różnorodne formy skalne.
Również szata przyrodnicza masywu Bieszczad jest bardzo bogata. Jednym z wyrazów tego, jest chociażby pomniczek poświęcony bieszczadzkim żubrom w „Widełkach”, czyli miejscu biwakowym stworzonym przez Nadleśnictwo Stuposiany. To nie tylko potwierdzenie bytności tych zwierząt w Bieszczadach, ale i kawałek historii, upamiętniający początki reintrodukcji żubrów, która miała miejsce w dolinie potoku Zwór w 1963 r., kiedy to aklimatyzowano pierwsze żubry. Właśnie tu, w Bieszczadach, znajduje się jedyna na świecie populacja linii białowiesko-kaukaskiej.

Bukowe Berdo, to również masyw, na którym spotkać można wszystkie ssaki i ptaki puszczańskie. Jego uroda i charakter, to również zróżnicowanie klimatu, a co za tym idzie lasów bukowych – od drzewostanu wysokopiennego, poprzez niższy krywulcowy, strefę krzewiastych buków o wyglądzie szablastym, aż po strefę pojedynczych buków i górną granicę występowania lasu.
Na skalnych wierzchołkach masywu można zobaczyć roślinność naskalną, która ma unikatowy charakter. Rosną tu m.in. bażyna obupłciowa, widłak wroniec, borówki czarna i brusznica, mchy (w tym bielistka sina i płonnik zwyczajny), liczne gatunki roślin górskich, alpejskich, endemity wschodniokarpackie.

Zbocza wschodnie porośnięte są przede wszystkim połoninowymi zaroślami jarzębinowymi, co robi niesamowity efekt zwłaszcza jesienią, co mają okazję podziwiać turyści gdyż Bukowe Berdo udostępnione jest turystycznie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *